Να με συνθλίψει και να χει το βάρος μιας σαπουνόφουσκας.

Να προκαλέσει την αυτανάφλεξή μου για κείνον.

Να με σπρώξει από γκρεμό σε ωκεανό και

να με ελεήσει

δίνοντάς μου για βάρκα ένα φύλλο ελιάς.

Έτσι να ρθει.

Κοιτάζω από μακριά, από την άκρη της πλατείας, τον κόσμο και τα περίπτερα που έχουν στηθεί. Κοιτάζω και τον κόσμο που “γυρνάει” στα περίπτερα. Δεν ξέρω τί κοιτάζω ακριβώς.  

{αλήθεια Νο1 που πονάει} Συγκρίνομαι. (Έχω αποφασίσει να μη μου χαρίζομαι όποτε με πιάνω να κάνω πίσω. Όποτε καταφέρνω να με βλέπω όπως είμαι, να μου λέω την αλήθεια. Ναι μαλάκα μου? Την αλήθεια. Όχι μπαρμπούτσαλα σε μένα μαλακάκο μου. Την αλήθεια. Κι αν δεν την αντέχω ολόκληρη, θα την κομματιάζω και θα την καταπίνω σιγά – σιγά και λίγη. Αλλά θα μου τη λέω. Μετά θα πάω σπίτι μου να κλαψουρίσω και να με νταντέψω όσο θέλω.) Αναρωτιέμαι λοιπόν αν μοιάζω με τους άλλους και αν δείχνω. Φαίνομαι ομοφυλόφιλος, gay, αδερφή, πούστης, κάτι άλλο, κάτι απ’ όλα αυτά, όλα αυτά μαζί;(Και η ανησυχία βέβαια είναι αν γίνομαι αμέσως αντιληπτός από τους άλλους και όχι φυσικά μήπως δεν δείχνω αρκετά ομοφυλόφιλος.) Καταλαβαίνει κανείς αν με δει; Να πλησιάσω στα περίπτερα;  Οι ετεροφυλόφιλοι ανησυχούν μήπως δείχνουν ετεροφυλόφιλοι;  Nτόινγκ!!!

{αλήθεια Νο2} Ξεκινάω για τα πρώτα περίπτερα με προσποιητή άνεση. Κόντρα σκέψεις της στιγμής. Αυτές τις λέω εγώ διορθωτικές σκέψεις. Είναι αυτές που κάνω για να ισορροπώ όσο γίνεται και να μην τρελαίνομαι όσο παίρνει. Για κάτσε καλά, δεν κάνεις κάτι κακό. Έχει οργανωθεί το πρώτο gay pride parade και πηγαίνεις στα κιόσκια και μετά ίσως πας και στην πορεία. Δεν έχεις δικαίωμα να δεις τί γίνεται στην πλατεία, ρωτάω τον εαυτό μου. Έχω μου απαντάω και συνεχίζω. Περνάω τα τραπέζια, κοιτάζω τα παιδιά από πίσω που χαμογελούν. Άλλοι μοιράζουν φλάιερς, άλλοι απλώς στέκονται και σε αφήνουν να πλησιάσεις αλλά σχεδόν όλοι χαμογελούν. 

{αλήθεια Νο3} Αναρωτιέμαι και ζηλεύω. Ζηλεύω και αναρωτιέμαι. Καλά, αυτοί δεν φοβούνται; Είναι όλοι τόσο κουλ; Κι εγώ γιατί φοβάμαι;

{αλήθεια Νο4} Μόνο φοβάμαι; Μήπως ντρέπομαι κιόλας; Πάλι διορθωτικές σκέψεις. Μη φοβάσαι και μη ντρέπεσαι. Γι’ αυτό δεν το είπες στους δικούς σου πριν από έξι χρόνια; Για να μη φοβάσαι και να μη ντρέπεσαι. Γι’ αυτό το είπα μου απαντάω και ξαναπερνάω από τα κιόσκια. Κι αφού το είπες και τα πράγματα πλέον είναι πολύ καλά γιατί συνεχίζεις να φοβάσαι; Ο φόβος. Αυτός ο φόβος. Οι ετεροφυλόφιλοι λένε κάποια στιγμή στους δικούς τους ότι είναι ετεροφυλόφιλοι; Ξαναντόινγκ!!!

{αλήθεια Νο5} Κι αν με δει κάποιος από τη δουλειά; Θέλω να το ξέρουν; Δεν θέλω να το ξέρουν; Αν όχι, γιατί δεν θέλω να το ξέρουν; Θα την αντέξω την καζούρα από τους βλάκες; Εγώ θα φτιάξω τον κόσμο; Εγώ θα τους βάλω μυαλό; Έχω αντοχή;  Γιατί δεν το έχω πει στη δουλειά μου και ακούω όλα τα ηλίθια σεξιστικά σχόλια για τα μουνάκια που θέλουν ξέσκισμα; Ας ξεσκίσει ο καθένας ό,τι θέλει να ξεσκιστεί. Εμένα γιατί με αφορά; Γιατί δεν το έχω πει στη δουλειά μου; Εγώ γιατί δεν μιλάω για τους δικούς μου πήδουκλους; Kι αν με δει η γιαγιά στο χωριό και η πικρόχολη θεία που πάντα περιμένει να το ακούσει για να επιβεβαιωθεί ως άλλη νικήτρια προβλέψεων; Κι εκεί θυμάμαι τον πατέρα μου να λέει:

{αλήθεια Νο6} “Σε παρακαλώ, μη με φέρεις σε δύσκολη θέση μπροστά σε συγγενείς, γείτονες και φίλους.” Τι θα πει ρε πατέρα δύσκολη θέση;  Θα πει δεν μπορώ να υπερασπιστώ ως πατέρας την επιλογή σου, μπροστά σε χαιρέκακα βλέμματα, πονηρά χαμόγελα, ίσως και κακοπροαίρετα σχόλια. Αυτά κατάλαβα όταν μου μίλησε ο πατέρας μου. Και τί θα κάνω ρε πατέρα εγώ; Θα περιμένω να πεθάνει η γιαγιά και να βγάλει καταρράκτη η θεία για να ζήσω; Πάλι μισή ζωή; Το ‘κανα χρόνια. Δεν θέλω άλλο. 

Έτσι ξεκίνησα για την πορεία. Μόνος. Οι γνωστοί μου το θεώρησαν φαιδρό να συμμετέχουν. Το επένδυσαν και με μια φιλολογία σεβαστή αλλά διαφορετική από τη δική μου και πήγαν για καφέ. Άλλοι φοβισμένοι κι αυτοί. Ναι, κάνω κριτική. Όχι όμως σε αυτούς κατά βάθος. Ο καθένας ζει τη ζωή που αντέχει. Στην πορεία μπερδεύτηκα με διάφορες ομάδες και βρέθηκα κάτω από διάφορα πανώ. Έπρεπε να είμαι εκεί. Δεν είχα το κουράγιο να φωνάξω συνθήματα. Κανάλια και κάμερες γύρω – γύρω. Πήγαινα μπρος – πίσω, στη μέση των τμημάτων, στα άκρα. Ούτε που καταλάβαινα. Μόνο να είμαι εκεί. Και δεν υπήρχε καμία πόρωση μέσα μου. Μόνο η ανάγκη μου να είμαι εκεί. Η ανάγκη να μην αντέχω να φοβάμαι και να μην αντέχω άλλο να ντρέπομαι γι’ αυτό που είμαι. Κάπου στην Πανεπιστημίου, όταν το σώμα της πορείας κόντευε να στρίψει για την πλατεία Κλαυθμώνος, εγκατέλειψα.

Σταματώ εδώ. Δεν είμαι μελό. Ή μάλλον δεν θα αφήσω τη drama Queen να δώσει ρεσιτάλ. Αυτό μου συνέβη ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι. Για να δούμε φέτος. 

Παράξενο δεν είναι πως οι άνθρωποι αγαπιούνται χωρίς να το καταλαβαίνουν?

Έχω κάνει άπειρες προσπάθειες να ξεκοιλιάσω τους λόγους της αγάπης που νιώθω για κάποιους ανθρώπους. Δεν γίνεται. Υπάρχει και ιδιοτέλεια, υπάρχει και συμφέρον, υπάρχει όμως και κάτι άλλο που δεν ορίζεται. Τα χέρια της λογικής δεν φτάνουν σ'όλα τα φρούτα να τα κόψουν. Λέει το τραγούδι:" Θες να πεις σ' έχω ανάγκη και λές σ' αγαπώ". Κι έχει ένα δίκιο κι αυτό.

Κι εσύ τώρα περιμένεις να δεις. Τι να δεις? Τι να δεις που δεν το 'χεις νιώσει? Γλυκά, κουρασμένα χεράκια που τα θυμάμαι σκασμένα χειμώνα – καλοκαίρι. Κι αν δεν είναι έτσι, έτσι τα θυμάμαι. Σκέφτομαι τα δάχτυλά σου και μου φέρνουν στο μυαλό μια αίσθηση τιμιότητας και κούρασης. Κουρασμένα και μακριά. Τα παρατηρώ χρόνια και μ' όλα αυτά που ξέρω για σένα νομίζω ότι φτιάχτηκαν για να "τείνουν". Σαν να θέλουν να φτάσουν κάπου. Κι όλο δεν φτάνουν. Σαν να σε γέννησε η μάνα σου για να κουραστείς σ'αυτή τη ζωή. Και δεν τα 'χεις καταφέρει και άσχημα. Και από κούραση και από ζωή. Μερικές φορές σε φαντάζομαι να κλαις.

Σ' έχω δει καμιά δεκαριά φορές αλλά εγώ ακόμα σε φαντάζομαι.

Whenever i'm alone with you, you make me feel like i'm home again. Αυτό ακούω τώρα στο κωλο ίντερνετ καφέ. Και ταιριάζει τόσο καλά με όσα νιώθω και δεν θα μπορέσω να σου γράψω. Σε φαντάζομαι που λες, να κλαις. Και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν κάτι ποτάμια που δεν θα τα βγάλεις ποτέ από μέσα σου και δεν θα τα αφήσεις. Και δεν ξέρω γιατί. Μου 'ρχεται στο νου μια απάντηση, του κώλου κι αυτή. Γιατί αυτά είναι δικά μου και δεν θα τα δείξω σε κανέναν. Θα μου πεις τώρα τι έχω πάρει και σου γράφω αυτά τα πράγματα. Τίποτα. Έχεις αλλάξει?!…Κι ένα παιχνίδι επιτονισμών μαζί, που παίζω μόνος μου πολλές φορές για να με πείσω ότι θα μπορούσα να γίνω ηθοποιός.

Υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρω πού είσαι. Δεν είναι κακό. Φτάνει η αγάπη? Για πες μου? Δεν φτάνει? Κι άλλοι επιτονισμοί. Όταν θα μου απαντήσεις εγώ δεν θα 'μαι εδώ κι εσύ δεν θα σαι δακρυσμένο τομαράκι. Καταλήγω ότι δεν φτάνει αλλά τόσα ξέρω, τόσα λέω. Άμα μάθω περισσότερα θα σου πω κι εσένα που βιάζεσαι να ζήσεις γιατί ξύπνησες απότομα από το χειμώνα μέσα στο κατακαλόκαιρο. "…όταν σε μια στιγμή/ η ζωή μου θα είνα μια άλλη,/ θα έχω στο δέρμα μου την ιστορία μας." Sergio Godoy, Βραζιλία. Δεν έχω στο δέρμα μου τίποτα από σένα και δεν χρειάζομαι αυτόν τον έρωτα για να σου καθρεφτίσω ομορφιά και μοναξιά. Για να σου μάθω μοναξιά κι ευγνωμοσύνη λέει ένα άλλο τραγούδι. Έτσι θα τελειώσει αυτή η εκδρομή? Πού να ξέρω ρε καμάρι μου?

Και σ'έχω για καμάρι αλλά δεν σε βάζω σε κανένα θρόνο γιατί φοβάμαι μη ζαλιστείς, παραπατήσεις και πέσεις. Γιατί όταν θα πέσεις -κι αυτό θα γίνει- δεν θα 'μαι εκεί για να σε πιάσω, κι ας είμαι εκεί. Και δεν θα 'χω χέρια κι ας έχω τα πιο μεγάλα χέρια του κόσμου. Και το αλεξίπτωτο θα ανοίξει αλλά θα είναι τρύπιο. Και άντε να δούμε πόσα σπασμένα κοκκαλάκια θα μετρήσουμε. Κι αν πέσεις στη θάλασσα, λέμε τώρα αν, άντε να δούμε πόσο βαθειά θα' ναι. Σ' έχω λοιπόν καμάρι για κείνες τις στιγμές που δεν μιλάς και βαθαίνεις.

Σε φιλώ

Πιο κουτορνίθι από ποτέ.

Όσο σ'αγάπησα, σ' αγάπησα εεεε. Και το κοντέρ συνεχίζει.

Χάλασαν.

Δε βρίσκω καμία άρνηση δυνατή να σε νικήσει.

Κι ας φοβάμαι ότι θα το πληρώσω έτσι,

                               θα το πληρώσω κι αλλιώς.

του δούναι και μολών λαβέ

θα μου ‘χεις πάρει δανεικά κάποια αισθήματα.

Δεν μπορεί, μέσα στα τόσα χρόνια των καπνών

κάποια φορά θα ξέμεινες κι εσύ από τσιγάρα.

Να μου δάνειζες τώρα μιαν ανταπόδοση

για δυο – τρεις μέρες μιαν αγάπη.

Είμαι καλεσμένη σε κωμωδία κυκλική

και στην πρόσκληση τονίζεται

το ένδυμα να είναι αδιαφανές

δεν πρέπει να φεγγίζει το ανυπόφορο.

Θα σ’ την επιστρέψω άθικτη.

Και να μεθύσω και να χυθώ απάνω της,

μη φοβάσαι, λεκέδες δεν αφήνει

ποτέ το αιώνιο στην αγάπη.

Για μια – δυο μέρες έστω.

Να πάω καλοντυμένα δανεική

φανταχτερά θρυπτή κιμωλία

κρεμασμένη ματαιόδοξα

στο μπράτσο συνοδού μου σπόγγου.

Έστω και για μια μέρα.

Όχι αυτήν δεν θέλω αυτήν, όχι

την ελεήμονα αγάπη που την ξανακερδίζει

η παλάμη σου αμέσως μόλις πέσει στη δική μου.

Την άλλη θέλω, εκείνην την άλλην την άλλη

την παράφορη που τρέφεις για κάποιον άλλον

πάλι εσύ και ικετεύεις

να σου δανείσει την αγάπη του

για μια – δυο μέρες έστω όχι εκείνην,

όχι την ελεήμονα αγάπη που την ξανακερδίζει

η παλάμη του αμέσως μόλις πέσει στη δική σου,

την άλλην που ζητάς την άλλη

εκείνη την παράφορη που τρέφει,

για κάποιον άλλον πάλι αυτός

και αλυσιδωτά τον ικετεύει

να του δανείσει μιαν αγάπη

για μια μέρα έστω, όχι την ελεήμονα

και πάει λέγοντας της θηριωδίας μας το άδοξον.

Μας εξυψώνει δανειστές

αυτό το ίδιο που μας σκύβει επαίτες του.

Πάντα το ασύμπτωτο ερωτευμένο μ’ ένα άλλο

πάντα εμείς μ’ αυτό ερωτευμένοι.

Και πεθαίνουν ανέραστες οι συγκυρίες.

Κική Δημουλά, 1988, εκδ. Στιγμή

Στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, κάποιοι, κάπου, κάποτε, ξαφνικά ξεπροβάλλουν μέσα από τον κόσμο που διαδηλώνει και τα κάνουν κομμάτια. Αυτοί οι κάποιοι που εμφανίζονται κάθε χρονιά στο Πολυτεχνείο, σε αντιπολεμικές πορείες, τότε με τον Οτσαλάν και άλλες πολλές φορές. Κάθε φορά είναι οι λίγοι γνωστοί-άγνωστοι που αναφέρει η τηλεόραση και οι εφημερίδες και οι οποίοι είναι αδύνατον να ελεγχθούν, να συλληφθούν. Θυμάμαι φέτος ότι την περίοδο εορτασμού του Πολυτεχνείου είχα βρεθεί με έναν φίλο ένα βράδυ στα Εξάρχεια και προσπαθούσαμε να πιούμε ένα ποτό. Πριν καταλήξουμε να φύγουμε από την περιοχή για κάπου αλλού τελικώς, είχαμε και οι δύο την αγωνία αν θα βρούμε το αυτοκίνητο όπως θα το αφήσουμε, παρόλο που η περιοχή ήταν γεμάτη αστυνομικούς. Ένα διαρκές αίσθημα ανασφάλειας.Το ίδιο αίσθημα είχα όταν πριν από λίγα χρόνια είχαμε βρεθεί η παρέα μου κι εγώ στη μεγάλη αντιπολεμική πορεία για το Ιράκ. Μαζί όλοι, μπαμπάδες, μαμάδες, αδέρφια, φίλοι, σύντροφοι πορευόμασταν κλασικά προς την αμερικάνικη πρεσβεία, όταν ξαφνικά οι ίδιοι τύποι άρχισαν να πετούν αντικείμενα. Οι μικρότεροι είχαμε την αγωνία μη φάμε καμιά πέτρα στο κεφάλι και να τρέξουμε, διαλύοντας όπως ήταν φυσικό το σώμα της πορείας, είχαμε και την ανησυχία τί θα κάναμε με τους γονείς που δεν μπορούσαν να τρέξουν λόγω ηλικίας. Όπως ήταν φυσικό, από τα καπνογόνα, δακρυγόνα ή κάτι τέτοιο, αναγκαστήκαμε κακήν κακώς να εγκαταλείψουμε τη μέχρι τότε έντονη αλλά ειρηνική πορεία και να ψάχνουμε για "γενναία" ανοιχτά περίπτερα της περιοχής που θα μας τροφοδοτούσαν με νερό γιατί το στόμα έκαιγε και τα μάτια τσούζαν. Τελικώς αυτοί οι τύποι, που σίγουρα δεν είναι μόνον όσοι βρίσκονται στο δρόμο και σπάνε βιτρίνες, αυτοκίνητα, και άλλα γνωστά, -αλλά και κάποιοι άλλοι που δρομολογούν και προγραμματίζουν τις καταστροφές- κατάφεραν για άλλη μια φορά να μας διώξουν.

Απορίες:

1. Οι κάτοικοι στα Εξάρχεια ή γύρω από άλλες "επίφοβες" περιοχές με ποιό φόβο ζουν;

2. Η αστυνομία γιατί όταν πρόκειται για δημόσια περιουσία εμπλέκεται ενώ όταν μιλάμε για το αυτοκίνητο κάποιου πολίτη στέκεται απαθής μπροστά στην καταστροφή; (Είναι σαφές ότι είναι εκτελεστικά όργανα και παίρνουν εντολές από αλλού).

3. Ο χώρος του Πολυτεχνείου γιατί δεν γίνεται μουσείο και η σχολή να μεταφερθεί αλλού ώστε να μην ισχύει το άσυλο;

4. Γιατί θα πρέπει να διαδηλώνω για κάτι και ταυτόχρονα να ανησυχώ για το αν θα επιστρέψω σπίτι μου σώος ή θα βρεθώ ξαφνικά στο πλησιέστερο νοσοκομείο;

5. Τι θα πρέπει να κάνω αν πιάσω κάποιον από αυτούς που μου σπαν το αυτοκίνητο που το χω ακόμη με δόσεις;

6. Όσο περισσότερο φοβόμαστε, τόσο περισσότερο κλεινόμαστε σπίτι με το χαζοκούτι.

7. Δεν θα πολιτευτώ, δεν συμμετέχω στα mas media με κανένα τρόπο ούτε εγώ ούτε οι οικείοι μου και δεν έχω μαγαζί ή αυτοκίνητο.

Απλώς αναρωτιέμαι.

"Πιάσε το πρέπει από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι" Οδ. Ελύτης